Hoe adembenemend is jouw leven?

Zonder lucht kunnen we niet leven, dat weet iedereen. Als we net geboren zijn worden we direct gestimuleerd om te ademen. Voorheen zelfs op soms hardhandige manier met een tik op de billen. Als het kindje begint te huilen en z'n eerste ademhaling echt op gang komt, wordt er opgelucht adem gehaald door de ouders en omstanders. Wanneer iemand sterft is het de laatste adem die uitgeblazen wordt waardoor we zien dat het leven uit het lijf is. Kortom zonder lucht leven we niet! Ons onbewuste zorgt ervoor dat we er niets voor hoeven te doen. Het gaat vanzelf. Een pasgeboren gezonde baby laat dit natuurlijke ritme duidelijk zien. We kunnen dan ook zeggen, dat dit door moeder natuur uitstekend geregeld is. Toch kom ik verrassende zaken tegen in mijn werk als coach in de natuur. Ondanks het prima werkende systeem wat we meekrijgen belemmeren we vaak onze natuurlijke ademhaling. Dit doen we door bewust en onbewust een gedrag te creëeren wat ons beschermt en/of helpt om goed te kunnen blijven functioneren in ons leven. Vaak als kind al aangeleerd en meegenomen. Door het herhalen van dat gedrag hebben we op een gegeven moment een patroon waarin we verstrikt raken en flink last van kunnen hebben. Onbewust heeft dat invloed op onze ademhaling en onze fysieke en psychische gezondheid. Wanneer onze ademhaling dan ook stokt leven we niet écht! Ook bij mezelf kom ik dit tegen. Zoals bijvoorbeeld tijdens mijn trekking in Nepal.

 

Hoezo is Nepal adembenemend?

Ik stond onderaan de trap, die ons op de allereerste dag 600 meter zou laten gaan stijgen. Ik had er zin in! Eindelijk ging het gebeuren. "Ik zal wel eens laten zien dat ik dit kan!" Niet dat ik dit bewust dacht, maar al gauw, volgens mij na 50 treden, kwam ik deze overtuiging en het ingesleten en belemmerende patroon bij mezelf tegen. "Als ik goed mijn best doe word ik gezien." Het gedrag wat me hielp in mijn leven om gewaardeerd en niet gekwetst te hoeven worden. Mezelf toegeëigend door opvoeding en de minder prettige ervaringen in mijn leven. Tegenstrijdig hierin was, dat vanuit de angst om niet gezien te worden, ik mezelf ook vaak de adem benam door teveel van mezelf te vragen. 'Hard werken en presteren' dus, en dat was het ook voor mij. Daar op die steile trap, al hijgend door blijven sjouwen en de anderen bij willen houden. Niet naar mijn lichaam luisteren. Het gevolg was dan ook vrij snel dat ik moest stoppen door hyperventilatie. Op dat moment werd ik gelukkig gezien en gehoord, want een gids en twee reisgenoten kwamen toegesneld en hadden aandacht voor mij. Positieve tips en ademoefeningen kreeg ik aangereikt. Ze gaven me letterlijk de broodnodige lucht die ik op dat moment zo nodig had. Wat was ik blij met die aandacht en steun.Toch was er iets anders wat mij de échte opluchting bracht. Namelijk het inzicht dat ik juist het tegendeel bereikte met me in te spannen om gezien en gehoord te worden. Daar halverwege die trap zette ik letterlijk de eerste stap zetten om een zeer hardnekkig patroon te doorbreken. Iets wat me met het schrijven van dit stuk nog steeds ontroerd en letterlijk lucht en ruimte geeft.

Waarin ontneem jij jezelf de adem? Ik nodig je uit hieronder jouw ervaring te delen!