ADHD bestaat niet volgens de Amerikaanse dokter Richard Saul. En hij kan daar als geen ander een conclusie over trekken na 50 jaar dienst als neuroloog, met als specialisatie gedragsproblemen. De bijhorende medicatie zou de boel bovendien nog erger maken en de echte oorzaak van de gekende symptomen wordt in veel gevallen over het hoofd gezien, zegt hij.

Er bestaat geen twijfel over dat de symptomen, waaronder gebrek aan focus, wriemelen, wiebelen en impulsief gedrag, echt zijn, maar moeten we ze daarom samenproppen onder de noemer ADHD? Dit is een vraag die dr. Saul stelt in het artikel.

Label
“Soms was er zelfs helemaal niets aan de hand, maar door de hoge alertheid voor de aandoening, zijn ouders, leerkrachten en zelfs patiënten erop gebrand om ADHD te laten behandelen. Dokters van hun kant zitten vaak paraat om er ook effectief de snelle, allesomvattende noemer op te plakken”, aldus Saul.

In 12 jaar dat ik mensen in de natuur begeleid, heb ik ook een aantal keren met het 'label ADHD' kennis gemaakt. Klanten die stuk voor stuk met het label moesten en leerden omgaan. Ze hadden al hun hele leven geworsteld met alle symptomen die wellicht onder de tegenwoordige noemer ADHD vallen. Van niet stil kunnen zitten, impulsief gedrag, moeite hebben met ontspannen, aan een stuk doorpraten, geen focus kunnen houden en een gevoel van innerlijke rusteloosheid. Overigens behalve de innerlijke onrust en moeite hebben met ontspannen, die ik in mindere mate herken, mag ik wellicht het label ADHD ook wel gaan halen. Alhoewel ik ook geloof dat ADHD niet bestaat.

Natuurlijk is het voor heel veel mensen een zegen om de diagnose te krijgen, want er ontstaat vaak meer rust. Je snapt waarom je doet zoals je doet en waarom je wellicht af en toe of met grote regelmaat gek wordt van jezelf.

De reden dat mensen met me mee gingen voor een wandelcoachsessie was dan ook veelal één van de bovenstaande symptomen. Een andere die daar ook onder valt is het vele praten, waardoor communicatie met anderen in het dagelijkse leven vaak als lastig ervaren wordt. En niet alleen door hen zelf maar vooral door de omgeving.

Dit was dan ook de reden dat Koen bij mij kwam. 'Ik krijg zoveel negatieve opmerkingen over me heen' vertelde hij in het eerste gesprek. En dit kwam doordat hij voortdurend aan het woord wilde zijn en ook vaak was. Natuurlijk is dit niet handig in een werksituatie, waar een mate van samenwerking en samenspraak nodig is. In hetzelfde gesprek maakte hij de opmerking: 'Maar ja, ik heb volgens mij ook ADHD, dus kan er niks aan doen.' Op mijn vraag waaruit hij dat concludeerde vertelde Koen dat hij een artikel had gelezen met alle symptomen van deze aandoening en dat die allemaal op hem van toepassing waren. Grote kans dat hij binnen dat kader zou passen, maar aangezien ik daar op dat moment geen boodschap aan had vroeg ik verder. 'Wat zou je willen met deze waarschijnlijke diagnose?'  'Ik heb toch geen andere mogelijkheden? Dat zijn nu eenmaal de symptomen, die bij ADHD horen.' zei hij verontwaardigd. 'Dat klopt' was mijn antwoord ' Het is een bundel van symptomen, maar je hebt wel de keuze om iets met de symptomen te doen en te kijken hoe je daar mee om kan gaan.' 'Ben jij bereid om te onderzoeken of je met het 'vele praten' anders kunt omgaan? Of blijf je hele leven vasthouden aan de diagnose, je daarachter verschuilen en alle shit over je heen laten komen?' was vervolgens mijn vraag.

Hier moest over nagedacht worden en pas de volgende sessie nam hij het besluit er toch naar te kijken en er stap voor stap mee leren om te gaan. Het uiteindelijk resultaat was dat hij rustiger werd, minder vaak aan het woord was en een betere communicatie kon voeren. Het grootste inzicht wat hij kreeg was dat acceptatie van de symptomen rust bracht. Een hele belangrijke behoefte, die hij en vele mensen met het label ADHD graag vervuld zien.

P.S. Hij benoemde ook, hetgeen wat ik ook zeker zag gebeuren tijdens onze wandelingen, dat hij zo rustig werd van het buiten en in beweging zijn. Zo brengt coaching in de natuur ook voor de ADHD gelabelde mensen een hele positieve bijdrage........rust, rust, rust!

Lees hier het hele artikel van de Amerikaanse neuroloog wat door de GGZ geplaatst werd.

P.S. De namen in mijn artikelen zijn altijd veranderd.