Sven was een man van 37, die voor wandelcoaching bij mij kwam en zijn richting in het leven opnieuw wilde bepalen. Hij had wel een redelijke baan, zoals hij zelf zei, maar hij miste de passie in zijn werk. Volgens Sven moest het vuurtje opgestookt worden, want anders ging de lol er af.

We wandelenden een stukje samen op en ik vroeg hem naar wat wenste. 'Ik spring dan 's morgens mijn bed uit ga enthousiast en met heel veel zin naar mijn werk. Ik maak grapjes en mijn ideëen worden aangenomen en er wordt ook iets mee gedaan. Iedereen heeft er profijt van dat we het op die manier gaan doen en ik heb vooral een trots en tevreden gevoel'.

Bij de vraag hoe het nu was antwoordde hij: 'Ik heb super toffe plannen, maar heb geen klankbord en krijg al helemaal niet de reactie die ik wil. Het lijkt of ze me niet horen. Ik baal als een stekker en voel me steeds meer terugtrekken uit de groep. Er is voor mijn gevoel geen connectie en ze zien mijn toegevoegde waarde niet.'

Na zijn verhaal liet ik hem omdraaien en pad terugkijken. Ik nodigde hem uit om terug te lopen en stil te staan waar hij het gevoel had te moeten stoppen. Het punt waar hij stopte zou iets liggen wat stond voor het obstakel in hem, wat hem belemmerde om zijn eigen waarde meer te accepteren. Dit was namelijk met na het bovenstaande met wat aanvullende vragen ook duidelijk geworden.

Sven liep terug en stopte zo'n 10 m verderop bij een betonnen balk, die langs het pad en een beekje lag. Ik vroeg hem, toen ik weer naast hem stond, waar die balk voor stond. 'Dat weet ik niet, maar ik moet hier voor mijn gevoel stoppen.' Er kwam niets bij hem op, totdat ik hem dichter bij de balk liet staan en hem vroeg er op z'n hurken bij te gaan zitten en twee handen op de balk neer te leggen.

Na de vraag: 'Welke balk in jou houdt jou tegen om echt voor je kwaliteiten en je waarde uit te komen?' bleef het nog een paar minuten stil en ik liet dit zo. Vervolgens stond hij op en zei: 'Ik keur mezelf steeds af en vind dat de anderen het beter weten. Au dat doet pijn om dit zo duidelijk van mezelf te merken.' Het raakte hem. Na de acceptatiefase die ik in mijn coaching altijd toepas, zei hij bij de evaluatie: 'Ik heb het gevoel dat ik meer lucht heb, alsof mijn borstkast twee keer zo groot is'.

Sven had, puur door acceptatie, de overtuiging in hemzelf dat het niet goed genoeg was wat hij deed (h)erkend en losgelaten.

Hij mailde me enkele weken later en schreef dat zijn eerste ingebrachte idee aangenomen was en al in de praktijk uitgevoerd werd. En je raadt het misschien al.......hij sprong elke morgen z'n bed uit en ging met heel veel zin naar z'n werk. En hij voelde nog steeds het 'luchtige' in hem zelf. Top!