De reden dat hij bij me kwam, lag op het werk, zei hij. Zijn leidinggevende en collega's vonden dat hij al een half jaar geïrriteerd en opstandig was. Zijn werk leed eronder. Zelf was hij tot de conclusie gekomen dat hij graag iets anders wilde gaan doen, maar niet wist wat.

Eigenlijk was een loopbaanvraag de aanleiding voor ons gesprek. Halverwege onze wandeling vroeg ik hem een plaats aan te wijzen die stond voor wat hij zich wenste op werkgebied. Zonder lang nadenken, puur op gevoel, koos hij een plaats met een groepje van 5 bomen, in het midden een kale plek en een hoop takken.
We kwamen dichterbij en ik stelde de vraag: “Waar sta jij ten opzichte van wat je graag wilt?” Hij nam een plek in en werd door emoties overspoeld.
Als antwoord op mijn vraag, wat hem zo raakte, vertelde hij: “Hier zouden zes bomen moeten staan.” Het bleek dat hij dit beeld associeerde met zijn gezin. Daar op die plek kwam eindelijk na 5 jaar het besef, dat hij het verlies van zijn kind, nog lang niet verwerkt had. De onderliggende reden van zijn irritatie en frustratie op het werk.

Vervolgens stelde hij zich voor dat de hoop takken, die in het midden lag voor zijn verdriet stond. Hij zag de losse takken, die door elkaar heen lagen en realiseerde zich tegelijkertijd, dat het verdriet ook stukje bij beetje verwerkt kon worden. De eerste stap was op dat moment gezet. Het verdriet was ver weggestopt geweest. Dit kwam voort uit de angst om overspoeld te worden door het verdriet en daardoor niet meer te kunnen functioneren. Door hem te laten inzien dat het rouwen stap voor stap kon, kwam de rust. Na drie keer wandelen, zei hij me gedag. Zijn verdriet kwam nog regelmatig voorbij, maar hij kon er mee omgaan. Ook zag hij weer de leuke kanten van zijn werk. Overigens werkt hij nu nog steeds bij dezelfde baas in dezelfde functie.

Wil je meer lezen over hoe verdriet verwerkt en losgelaten kan worden? Download dan hier het gratis E-boek 'natuurlijk omgaan met verlieservaringen'.

Corrie Reijngoud
Wandelcoach Nederland