Petra ging voor de zevende keer mee voor een wandelcoach sessie. Ze had een burn-out en werkte voor 80%.
Ze vond het nog steeds lastig als ze tijdens een situatie op haar werk onrustig werd. Ze raakte dan het overzicht kwijt en kreeg geen werk meer uit haar handen.
"De opbouwperiode heeft lang genoeg geduurd! " zei ze. Ze was gefrustreerd en had allerlei oordelen over haar zelf. Ze was een mietje, een watje en een zeurpiet volgens haar zeggen.

Halverwege onze wandeling lag er naast het pad een grote hoop met afgebroken takken. Ze lagen er lang. Heel lang! In het midden van de takken was een ruimte waar ze precies kon staan. Ik vroeg haar met gesloten ogen voor te stellen, dat het haar oude gedachten, patronen en overtuigingen waren. Inclusief de oordelen die ze over haar zelf steeds had. Ik herhaalde enkele keren wat ze allemaal over zichzelf zei en hoe ze zich daarmee 'in de tang hield' en 'naar beneden haalde'. Langzaamaan voelde ze wat dat met haar deed. Een gevoel van verkramping en onrust in haar lichaam was de reactie. Het simpelweg zien en het laten was voldoende. Gaandeweg begon ze zich te ontspannen. Nadat ze haar ogen open deed, keek ze naar de takken en zei ze glimlachend: “Eigenlijk zijn ze heel mooi die kronkels.”

Wat fijn dat ze op dat moment kon ervaren dat 'de kronkels' er mochten zijn. En dat er door die ervaring rust ontstond. Daar gaat het namelijk om. Accepteren dat we ons zelf niet mooier voor hoeven te doen dan wie we zijn. Niet groter hoeven te maken dan we ons voelen. Niet hoeven te voldoen aan de 'regels' van onze omgeving, etc. Gewoon weten dat al onze eigenschappen er mogen zijn. Zou het niet fijn zijn als we de kronkels altijd zo zichtbaar langs het pad zouden zien liggen? Kronkels die er mogen zijn!

Wil je nog meer lezen over praktijkvoorbeelden uit de natuur? Download hier het gratis E-boek 'coachen in de natuur' wanneer je dit nog niet hebt.