Lia en haar manier van verlies verwerking

Lia...wat was ze verdrietig. Dat kwam al tot uiting bij onze kennismaking.
Haar verdriet ging niet over het feit dat de regen met bakken uit de lucht viel en ook niet over haar grote verlies, het sterven van haar dochtertje van 3, alweer 6 jaar geleden.
Tenminste dat dacht en zei ze. Dat ze zo moest huilen was omdat ze alles een plek had gegegeven, maar nu kwam het allemaal weer terug.
Wanneer Lia thuis kwam van haar werk, was de koek op. Het huishouden en de zorg voor hun twee kinderen werd grotendeels verzorgd door haar man.

Teleurstelling

Lia voelde zich teleurgesteld in zichzelf. Ze had haar rouwproces immers volgens de 'boekjes' doorlopen. Verderop in het gesprek bleek dat het vooral de 'boekjes' van anderen geweest waren. Ze had contact gehad met lotgenoten en dat had voor opluchting gezorgd. Lia hoorde toen dat ze niet de enige was met zo'n intens verdriet. Ze had heel veel tranen gehuild en alles leek te slijten.
Lia had ook verhalen van anderen gehoord die nog erger leken te zijn en die haar aandacht nodig hadden gehad. Zorgzame Lia had alleen niet altijd geluisterd naar de signalen van haar lichaam en haar geest in het proces van haar verliesverwerking. Met haar sterke wil had ze op een bepaald moment de knop omgezet en besloten dat het klaar was. Op dat moment leek dat ook de juiste beslissing.
Maar...nu was de tijd gekomen om er verder mee te gaan.

Niks

Tijdens ons gesprek kwamen we langs een hoopje natuurlijke afval; takjes, blaadjes, een stukje touw en de restanten van een vogelnestje. Ik vroeg haar deze hoop wat open te maken en te kijken wat er helemaal onderin zichtbaar was. In alle rust deed Lia haar ding en schoof met zorg heel voorzichtig een en ander aan de kant. Alsof ze werkelijk breekbare zaken aan het verplaatsen was. Op een gegeven moment stopte ze en ik vroeg haar wat ze zag. "Eronder zit helemaal niks", zei ze en ze barstte weer in tranen uit.
Een hele tijd zaten we samen bij het 'niks'.
"Dat is het wat ik steeds voelde!" zei ze opeens met een opgewonden stem. "Er is een 'gat met leegte' in mij gekomen, toen mijn dochtertje stierf. En dat zit er nog steeds."

Emoties

Lia's conclusie maakte heel veel los bij haar. Eindelijk kwam het verwerkingsproces weer op gang. De emoties die te pijnlijk waren geweest en zich vastgezet hadden in het 'niks' van Lia kwamen nu los en kregen de ruimte.
Bij de volgende sessie ontmoette ik een andere Lia. Ze vertelde dat ze heel moe was en dat ze tijdelijk in de ziektewet zat, maar dat ze ook weer van kleine dingen kon genieten. 

Conclusie:
Geef aandacht aan de werkelijke emoties. Als jij als coach op het juiste moment zorgt voor aandacht en ruimte voor wat er diep van binnen afspeelt, dan ontstaat er vrij snel een natuurlijk verwerkingsproces. Zo voorkom je dat bij je klant psychische en fysieke klachten ontstaan, die onverwerkte emoties met zich mee kunnen brengen.  

Let op: De manier hoe jij als coach met emoties en verlies om kunt gaan bepaalt de mate waarin je je klant ook naar dat punt kunt begeleiden. Wanneer jij emoties ver weg stopt, zul je anderen vragen stellen en interventies gebruiken dan wanneer je emoties gemakkelijk toelaat.

P.S. De naam is veranderd om de privacy te bewaken.



Wil je leren hoe je 'natuurlijk omgaat met een verlieservaring?' 
Door middel van een training 'natuurlijke' tools leren, zodat je jezelf en anderen ondersteunt bij een rouwproces?

Kijk dan op de agenda van Wandelcoach Nederland voor trainingen en opleidingen.