Omgaan met verlies voor Klaas

Klaas kwam bij mij vanwege concentratieproblemen. Tijdens de eerste sessie werd al snel duidelijk dat dat niet het enige was waar hij mee stoeide. Klaas vertelde dat zijn buurman een jaar daarvoor overleden was. In het begin was het moeilijk geweest, omdat ze ook door de jaren heen dikke vrienden geworden waren.
Na enkele weken had Klaas letterlijk tegen zichzelf gezegd: 'Het is nu eenmaal zo en ik moet verder.' Met deze uitspraak had hij zich beter gevoeld. Maar sinds enkele maanden was dit veranderd en elke keer wanneer hij de met de buren gedeelde oprit opreed was het net of zijn keel 'dichtgeschroefd' raakte. Sinds die tijd bemerkte hij ook dat concentreren lastiger werd.

Natuurlijk omgaan met verlies? Zeker niet!

Na een tijdje gewandeld en gepraat te hebben, vroeg ik hem of hij zich wilde omdraaien en het pad terugkijken. Klaas nam hier de tijd voor. Hij keek uitgebreid naar wat hij achter zich had gelaten.
Daarna vroeg ik hem een plaats in de natuur aan te wijzen dat stond voor het overlijden van zijn buurman/vriend.
Klaas wees direct een punt aan op ongeveer een meter achter hem.
'Het lijkt of het net gebeurd is,' zei hij en hij werd emotioneel.
Op de plek die hij aanwees vroeg ik hem of hij een aantal natuurlijke voorwerpen wilde neerleggen, die symbool stonden voor de vriendschap van Klaas en zijn vriend.
We stonden nog even stil bij dit 'natuurlijke monument' en vervolgens nodigde ik hem uit om samen met mij door te lopen en te benoemen wat hij miste en achterliet.
Halverwege zijn verhaal stond hij stil en zei: 'Dit is niet de eerste keer dat ik een goede vriend verlies.Toen ik 22 was stierf mijn beste vriend'.

Deze constatering raakte hem diep en de tranen stroomden. 

Ook toen, jaren geleden had hij het verlies en de bijbehorende emoties ver weggestopt. Stoere jongens huilen immers niet!
De gebeurtenis met zijn buurman, had hem niet alleen in zijn huidige leven geraakt maar had ook oude gevoelens naar boven gebracht.

 

 

 

Een nieuwe manier van omgaan met verlies.

We liepen terug naar het pad waar Klaas voorwerpen van de vriendschap had neergelegd. Nu vroeg ik hem of hij dit ook wilde doen voor zijn overleden vriend van jaren geleden. Met het maken van zijn 'herinnering' liepen de tranen weer over zijn wangen en liet hij een deel van de onverwerkte emoties los.
Aan het eind van de sessie vroeg ik hem precies op dat punt te gaan staan waar hij eerst stond toen hij de plak aanwees van het recente overlijden van zijn buurman.
'Wat ervaar je nu wanneer je de 'gedenktekens', zoals hij ze zelf genoemd had, bekijkt?' vroeg ik hem.
'Ik voel meer lucht in mijn borst en heb de behoefte verder weg te gaan staan, alsof ik het meer los kan laten,' was zijn antwoord. Klaas liep naar een punt wat een ruimte van zo'n 10 meter gaf. 'Hier is het goed' zei hij met een diepe zucht.

Een nieuwe weg.

Klaas wist normaal gesproken wel raad met het leven. Nu alleen even niet, want ook zijn lichaam reageerde heftig op het verwerkingsproces. Er volgde nog een paar sessies met mij. Daarnaast werkte hij wat minder uren, zodat zijn lijf en geest de ruimte kregen om dit allemaal te verwerken.
Zijn concentratie kwam weer terug. Regelmatig werd Klaas overspoeld door emoties, maar doordat ze er mochten zijn, voelde hij zich rustiger en kon hij het dragen.

Meer informatie over 'natuurlijk omgaan met verlies'?

Het gratis E-boek 'natuurlijk omgaan met verlies' geschreven door (Corrie Reijngoud) kun je hier downloaden.

Er wordt regelmatig een twee-daagse training 'Natuurlijk omgaan met verlies' verzorgd door Wandelcoach Nederland.
Deze trainingen zijn zowel voor professionals als geïnteresseerden die op een andere manier met hun verlies willen omgaan.
Kijk hier voor de data.

P.s. De naam in dit artikel is veranderd.