Je kent ze vast wel. Klanten die blijven vertellen over hoe het gaat, ging en vooral wat er nog moet komen. Heel veel praten en niets zeggen.

Daar bedoel ik niet mee dat er iets mis is met hen manier van doen. Ik ga er alleen van uit dat als er een klant komt, hij ook echt iets wil ‘blootleggen’.

Ik weet nog uit het begin van mijn coachingspraktijk, dat dat de ‘lastigste’ klanten waren; klanten die alleen praten maar niet de diepte in gaan.
Een waterval aan woorden en Corrie stond erbij en keek ernaar.
De eerste keer dat ik dit doorbrak en spontaan zei: ‘Je praat heel veel, maar je zegt eigenlijk niets’ gaf een shockeffect.

De klant viel stil. Natuurlijk klopte alles van wat er gezegd werd, het was namelijk zijn waarheid.
Toen de bla, bla uitbleef en het letterlijk stil werd, kwamen de emoties over hetgeen wat alles met hem gedaan had. De betekenis van de woorden kwam langzaamaan binnen en dat vond hij niet fijn. Hij was een man van veel woorden en weinig emoties, zo was hij opgevoed en opgegroeid. Kon hij niets meer aan veranderen.

Maar…wel aan het feit, dat hij wat minder bla, bla, zou kunnen uiten. Daarmee ontstond er meer rust en ruimte om te (h)erkennen wat hem werkelijk raakte en in de weg zat. Voor hem was dat echt ‘bah, bah’, maar wel een nieuwe weg inslaan. Eentje die echt bij hem paste.

Uiteindelijk was hij de man van weinig woorden, maar met heel veel expressie. Mooi toch!