De schuld bij de ander leggen is een gewoonte die heel veel mensen hebben.
Door die reorganisatie ben ik mijn baan kwijt en nu is mijn leven een puinhoop.
Omdat hij vreemd ging, zit ik nu met drie kinderen op een houtje te bijten.
Toen mijn partner overleed hield mijn leven op.

Natuurlijk er kunnen allerlei redenen zijn waardoor je leven op z'n kop staat. Toch helpt het niet om 'de schuld' bij de ander te leggen en daarmee de regie over je persoonlijke leven uit handen te geven. Want ja, jij kunt er niets aan doen.

Zo verging het ook Koos, die met mij voor een sessie de natuur inging. Het was één grote donderwolk die naast mij liep en de bliksemstralen schoten vooral richting zijn voormalige werkgever. Hij had er namelijk voor gezorgd dat Koos niet meer aan het werk zou komen in deze moeilijke tijden. Per slot was Koos al 58 jaar en dat was geen leeftijd waarop je nog aangenomen werd. Zo was zijn redenatie. 

Laaiend was hij en welke vraag ik ook stelde tijdens het wandelcoachen, hij bleef steeds terugkomen op het feit dat je zo niet met mensen omging en hoe ongelofelijk het was dat je na 40 jaar uitstekende dienst zo er uit geknikkerd werd. Allemaal legitieme uitspraken, maar Koos kwam niet echt verder zo lang hij de schuld bij de ander bleef leggen.

Ik nodigde hem uit om een boom of struik uit te zoeken die voor zijn ex baas stond. Het werd een berk die op een klein heuveltje stond, want zoals Koos z'n verhaal was, zat hij op z'n troon en deelde de orders uit. Vervolgens vroeg ik Koos om een plaats in te nemen die verhouding met zijn ex-baas weer gaf. Hij koos voor een afstand van zo'n 1,5 m en keek recht op de boom die hij eerder uitkoos voor zijn ex-werkgever. Het mooie was dat alleen al door vanuit die positie naar zijn ex baas te kijken hij rustiger werd. Ik vroeg Koos wat de motivatie geweest kon zijn om hem te ontslaan. Heel even leek hij te gaan antwoorden en toen schoot hij in de emotie en hij huilde. 'Och, hij kon eigenlijk niet anders, maar ik weet nu gewoon niet wat ik met m'n leven aan moet. Mijn werk was mijn leven. Hoe moet ik nu verder?' Van een 'donderwolk' was Koos veranderd in een grote 'regenbui'. Daar op die plek accepteerde hij dat hij zich machteloos, verdrietig en ontredderd voelde. In feite was er niets aan de situatie veranderd. De beleving was wel anders geworden. Het was een gebroken man waar ik afscheid van nam, maar ik weet zeker dat hij meer ruimte zou krijgen om z'n leven opnieuw in te richten. Zo brengt acceptatie een nieuw perspectief.